Zes gasten, één ovenschotel en een grachtenpand dat nee zei

Op het menu stonden geroosterde pompoen met feta, een stoofpot uit de oven en als toetje een chocoladetaart die nog even warm moest. Ik had alles op een briefje op de koelkast geplakt, met tijden erbij. Zes vrienden zouden om half acht aanbellen bij mijn appartement op de derde verdieping van een grachtenpand aan de Bloemgracht, in de Jordaan. Wat er niet op dat briefje stond, was hoeveel stroom dat allemaal zou vragen.

Kwart voor acht, en toen was het donker

De oven stond al een half uur aan. Iemand vroeg om thee, dus de waterkoker ging aan. Ik gooide de pompoen voor de knapperigheid nog even in de airfryer. Drie apparaten, binnen een minuut. En toen was het stil en pikdonker, op de kaarsjes op tafel na, die ik gelukkig al had aangestoken. Mijn vriendin Saar zei droog dat het in ieder geval sfeervol was.

Wie in een oud Amsterdams pand woont, kent dit misschien. De meterkast zit beneden in de gang, achter een deurtje onder die steile trap waar je verhuisdozen alleen met een hijsbalk boven krijgt. Ik ben die avond met de zaklamp van mijn telefoon drie trappen afgedaald, in mijn sokken, om de groep weer omhoog te zetten. Het eten was koud tegen de tijd dat ik terug was.

Waarom oude elektra dit niet trekt

Een week later heb ik Elektricien Amsterdam gevraagd om eens naar mijn installatie te kijken, omdat het niet de eerste keer was. De uitleg was eigenlijk heel logisch. Een gewone groep in huis kan ongeveer 3.600 watt aan. Een oven trekt al snel 2.500 tot 3.000 watt, een waterkoker zo’n 2.000 en een airfryer rond de 1.500. Zet je die op dezelfde groep aan, dan is het gewoon te veel en schakelt de beveiliging uit. Precies waarvoor die bedoeld is.

Het probleem in veel grachtenpanden is dat de hele keuken op een of twee groepen hangt. Zo’n installatie is ooit aangelegd in een tijd dat er een gasfornuis en een koelkast stonden, en verder niet veel. Bij mij zaten bovendien de woonkamer en de keuken op dezelfde groep, en was er maar één aardlekschakelaar voor het hele appartement. Geen gevaar zolang je niets raars doet, maar ook weinig ruimte voor een etentje met zes mensen.

Leven met wat er is, of het laten aanpassen

Je kunt er twee dingen mee. De eerste is slim schakelen. Ik weet nu welke stopcontacten op welke groep zitten, want dat heb ik samen met de monteur uitgezocht en op een kaartje in de meterkast geschreven. De waterkoker staat sindsdien op het aanrecht aan de andere kant, op een andere groep dan de oven. En de airfryer gaat pas aan als de oven klaar is. Dat werkt, maar het voelt een beetje als koken met een stopwatch.

De tweede is de installatie laten uitbreiden. Er kunnen extra groepen bij voor de keuken, met een eigen groep voor de oven en eventueel een perilexaansluiting als je ooit wilt overstappen op inductie. Wel goed om te weten: bij een monumentaal pand kan het leggen van nieuwe leidingen meer voorbereiding vragen, omdat je niet zomaar overal sleuven in oude muren freest. En woon je in een appartement, dan is het slim om ook even met de VvE te overleggen als er iets aan de hoofdaansluiting moet veranderen.

Het volgende diner

Ik heb voor de tweede optie gekozen. Elektricien Amsterdam heeft de keuken op eigen groepen gezet, met een tweede aardlekschakelaar erbij, en de leidingen zoveel mogelijk weggewerkt langs de bestaande plinten. Vorige maand kwamen dezelfde zes vrienden opnieuw eten. Oven aan, airfryer aan, waterkoker aan, en Saar die demonstratief een kaars aanstak. Hij bleef de hele avond voor de sfeer.